LOGIN:
HASŁO:
Nie pamiętam danych do logowania.
 
 
Pomocne artykuły:

GDY OBJAWY ZAGRAŻAJĄ…

W przebiegu chorób i zaburzeń psychicznych może czasem dojść do wystąpienia objawów, które stanowią zagrożenie dla  osoby chorej lub jej otoczenia.

OBJAWY ZAGRAŻAJĄCE

  • Ekstremalne pobudzenie psychoruchowe 
  • Zachowania agresywne, połączone z działaniami, które mogą zagrażać życiu lub bezpieczeństwu osoby lub jej otoczenia 
  • Myśli, a zwłaszcza tendencje samobójcze 
  • Znaczne nasilenie objawów psychotycznych, które prowadzi do utraty kontaktu z rzeczywistością 
  • Znaczna dezorganizacja zachowania, która powoduje niezdolność do wykonywania celowych czynności, a tym samym zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych 
  • Znaczne spowolnienie psychoruchowe lub ekstremalne zmniejszenie aktywności, które powoduje niezdolność do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych 
  • Podejmowanie lekkomyślnych, ryzykownych działań, związanych z narażeniem osoby na utratę życia lub zdrowia (np. niekontrolowana, szybka jazda samochodem)

JAK POSTĄPIĆ

Postępowanie w przypadku wystąpienia wymienionych objawów może być różne w zależności od ich rodzaju, zawsze jednak wymaga pomocy profesjonalistów.

  • Wizyta u lekarza psychiatry - może być pierwszym krokiem  w przypadku objawów, które nie stanowią bezpośredniego zagrożenia, np.  wystąpienia myśli rezygnacyjnych, znacznego spowolnienia, dezorganizacji zachowania. Lekarz  wskaże dalszą drogę postępowania (np. wystawi skierowanie do szpitala).
  • Wezwanie Pogotowia Ratunkowego - w przypadku objawów gwałtownie narastających, bezpośrednio zagrażających osobie lub otoczeniu (nasilona agresja, podjęcie próby samobójczej)
  • Zawiezienie osoby do Izby Przyjęć Szpitala Psychiatrycznego lub najbliższego szpitala ogólnego  - rodzina powinna podejmować się zawiezienia  osoby do szpitala własnym środkiem transportu, tylko w przypadku, gdy jest  wstanie zapewnić bezpieczeństwo osobie, a jej zachowanie nie jest związane z silnym pobudzeniem czy agresją. W wielu zaburzeniach psychicznych objawy mogą zmieniać się gwałtownie, dlatego w większości sytuacji lepszym rozwiązaniem jest wezwanie ekipy pogotowia. W stanach nagłych osoba może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez skierowania (art.22. Ustawy o Ochronie Zdrowia Psychicznego).

NIE JESTEŚ BEZRADNY

Działaj- nawet wbrew woli 

Stany nagłe

Osoba z objawami psychotycznymi często nie jest w stanie krytycznie ocenić swojego stanu.

Bywa, że stanowczo odmawia poddania się badaniu psychiatrycznemu, zabrania przez karetkę pogotowia czy przyjęcia do szpitala psychiatrycznego. Obowiązujące prawo stwarza możliwość dokonania tych czynności nawet, gdy osoba nie wyraża na nie zgody - w sytuacji, gdy objawy zagrażają osobie lub otoczeniu (artykuły 18, 21, 22, 23 Ustawy o Ochronie Zdrowia Psychicznego).

Choć dla rodziny bywa to bardzo trudna decyzja, dla dobra chorej osoby, warto dokonać odpowiednich działań (np. wezwać pogotowie), nawet gdy nie wyraża ona na to zgody.

Jeśli w stosunku do osoby zachodzą jedynie podejrzenia, że jest ona chora psychicznie może być ona przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez swojej zgody celem obserwacji i postawienia diagnozy. Taka obserwacja nie może trwać dłużej niż dziesięć dni.

Decyzję co do zasadności przyjęcia do szpitala psychiatrycznego  i leczenia osoby bez jej zgody wydaje zawiadomiony bezzwłocznie przez dyrektora szpitala sąd opiekuńczy miejsca siedziby szpitala.

Twórcy obowiązującej Ustawy o Ochronie Zdrowia Psychicznego założyli, że wynikający z utraty krytycyzmu brak współpracy w leczeniu jest stanem przejściowym. Niepodjęcie odpowiednich działań, nawet jeśli są one sprzeczne z wolą chorego, może mieć dla niego lub jego otoczenia dramatyczne konsekwencje, ze śmiercią włącznie.

Pogarszanie się stanu zdrowia

W odniesieniu do osoby, u której stwierdzono chorobę psychiczną, np. psychozę, rodzina i otoczenie mają także możliwości podjęcie odpowiednich działań w sytuacji, gdy stan zdrowia osoby wskazuje na to, że nieprzyjęcie do szpitala spowoduje jego pogorszenie (np. osoba przestaje przyjmować lek i  objawy zaczynają nawracać) lub gdy osoba jest niezdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych.

W tym wypadku osoba nie musi bezpośrednio zagrażać własnemu życiu albo życiu i zdrowiu innych osób.

Możliwym trybem postępowania w tej sytuacji jest tzw. tryb wnioskowy.

Małżonek, krewny w linii prostej, rodzeństwo, przedstawiciel ustawowy lub osoba sprawująca faktyczną opiekę nad chorym występuje do sądu opiekuńczego miejsca zamieszkania osoby z wnioskiem o potrzebie leczenia psychiatrycznego. Do wniosku musi być dołączona opinia lekarza psychiatry publicznego zakładu psychiatrycznej zespołu opieki zdrowotnej.

Lekarz wyznacza termin badania i zawiadamia o tym osobę, której wniosek dotyczy. W przypadku odmowy poddania się badaniu pomocy w jego przeprowadzeniu udziela Policja, która doprowadza osobę na badanie. Badanie może się także odbyć w miejscu zamieszkania chorego.


WYCIĄG Z USTAWY O OCHRONIE ZDROWIA PSYCHICZNEGO

Art. 21. [Badanie bez zgody pacjenta] 1. Osoba, której zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych może zagrażać bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, może być poddana badaniu psychiatrycznemu również bez jej zgody, a osoba małoletnia lub ubezwłasnowolniona całkowicie – także bez zgody jej przedstawiciela ustawowego. W tym przypadku art. 18 ma zastosowanie.

2. Konieczność przeprowadzenia badania, o którym mowa w ust. 1, stwierdza lekarz psychiatra, a w razie niemożności uzyskania pomocy lekarza psychiatry - inny lekarz. Przed przystąpieniem do badania uprzedza się osobę badaną lub jej przedstawiciela ustawowego o przyczynach przeprowadzenia badania bez jej zgody.

3. W razie potrzeby lekarz przeprowadzający badanie zarządza bezzwłocznie przewiezienie badanego do szpitala. Przewiezienie takiej osoby z zastosowaniem przymusu bezpośredniego powinno nastąpić w obecności lekarza lub pielęgniarki.

4. Lekarz, który przeprowadził badanie psychiatryczne określone w ust. 1, odnotowuje te czynność w dokumentacji medycznej, wskazując na okoliczności uzasadniające podjęcie postępowania przymusowego. Przy ocenie zasadności poddania osoby badaniu bez jej zgody stosuje się odpowiednio art. 18 ust. 6.

Art. 22. [Przyjęcie do szpitala, nagłe wypadki]

1. Przyjęcie osoby z zaburzeniami psychicznymi do szpitala psychiatrycznego następuje za jej pisemna zgoda na podstawie ważnego skierowania do szpitala, jeżeli lekarz wyznaczony do tej czynności, po osobistym zbadaniu tej osoby, stwierdzi wskazania do przyjęcia.

1a. W nagłych przypadkach, w szczególności w przypadku braku możliwości uzyskania pomocy lekarskiej przed zgłoszeniem się do szpitala, osoba z zaburzeniami psychicznymi może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego, za jej pisemną zgodą, bez skierowania, o którym mowa w ust. 1.

2. Przyjęcie do szpitala psychiatrycznego osoby chorej psychicznie lub osoby upośledzonej umysłowo niezdolnej do wyrażenia następuje po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby.

2a. W przypadkach nagłych osoba, o której mowa w ust. 2, może być przyjęta do szpitala

psychiatrycznego bez wcześniejszego uzyskania zgody sądu opiekuńczego. W takim przypadku lekarz przyjmujący tę osobę ma obowiązek, o ile to możliwe, zasięgnięcia pisemnej opinii innego lekarza, w miarę możliwości opinii psychiatry, albo pisemnej opinii psychologa.

2b.W przypadkach, o których mowa w ust. 2a, kierownik szpitala psychiatrycznego zawiadamia niezwłocznie sąd opiekuńczy właściwy ze względu na siedzibę szpitala, w celu uzyskania zgody sądu na pobyt tej osoby w szpitalu. W zawiadomieniu kierownik szpitala psychiatrycznego wskazuje okoliczności uzasadniające przyjęcie.

2c. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, sprzeciwia się przyjęciu do szpitala psychiatrycznego, a jej dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że zagraża bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, stosuje się odpowiednio przepisy art. 23 ust. 3-5 oraz art. 25 i 27.

3. Przyjęcie do szpitala psychiatrycznego osoby małoletniej lub ubezwłasnowolnionej całkowicie następuje za pisemna zgoda jej przedstawiciela ustawowego.

4. Jeżeli przyjęcie do szpitala dotyczy osoby małoletniej powyżej 16 roku życia lub osoby pełnoletniej całkowicie ubezwłasnowolnionej, zdolnej do wyrażenia zgody, jest wymagane również uzyskanie zgody czy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby.

5. Przedstawiciel ustawowy osoby, która nie pozostaje pod władzą rodzicielską, wyraża zgodę, o której mowa w ust. 3, za zgodą sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby; w wypadkach nagłych nie jest konieczne uzyskanie zgody sądu opiekuńczego przed przyjściem do szpitala psychiatrycznego.

6. O każdorazowym przyjęciu osoby z zaburzeniami psychicznymi, w warunkach przewidzianych w ust. 5, kierownik szpitala psychiatrycznego zawiadamia bezzwłocznie sąd opiekuńczy miejsca siedziby szpitala. W zawiadomieniu kierownik szpitala psychiatrycznego wskazuje okoliczności uzasadniające przyjęcie.

Art. 23. [Przyjęcie do szpitala chorego psychicznie]

1. Osoba chora psychicznie może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez zgody wymaganej w art. 22 tylko wtedy, gdy jej dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu tej choroby zagraża bezpośrednio własnemu życiu albo życiu

lub zdrowiu innych osób.

2. O przyjęciu do szpitala osoby, o której mowa w ust. 1, postanawia lekarz wyznaczony do tej czynności po osobistym jej zbadaniu i zasięgnięciu w miarę możliwości opinii drugiego lekarza psychiatry albo psychologa.

3. Lekarz, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany wyjaśnić choremu przyczyny przyjęcia bez zgody i poinformować go o jego prawach.

4. Przyjęcie do szpitala, o którym mowa w ust. 1, wymaga zatwierdzenia przez ordynatora (lekarza kierującego oddziałem) w ciągu 48 godzin od chwili przyjęcia. Kierownik szpitala zawiadamia o powyższym sąd opiekuńczy miejsca siedziby szpitala w ciągu 72 godzin od chwili przyjęcia.

5. Czynności, o których mowa w ust. 2, 3 i 4, odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

Art. 24. [Przyjęcie na obserwacje]

1. Osoba, której dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych zagraża bezpośrednio swojemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, a zachodzą wątpliwości, czy jest ona chora psychicznie, może być przyjęta bez zgody wymaganej w art.22 do szpitala w celu wyjaśnienia tych wątpliwości.

2. Pobyt w szpitalu, o którym mowa w ust. 1, nie może trwać dłużej niż 10 dni.

3. Do przyjęcia do szpitala, o którym mowa w ust. 1, stosuje się zasady i tryb postepowania określony w art. 23.

Art. 25. [Sąd opiekuńczy]

1. Na podstawie otrzymanego zawiadomienia sąd opiekuńczy postepowanie dotyczące przyjęcia do szpitala psychiatrycznego osoby wymienionej w art. 22-24.

2. Sąd opiekuńczy może rozpoznać sprawę również na wniosek tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego, jej małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa bądź osoby sprawującej nad nią faktyczna opiekę albo z urzędu.

Art. 26. [Umorzenie postepowania] 1. W przypadku gdy osoba przyjęta do szpitala psychiatrycznego

bez jej zgody wyraziła potem zgodę na pobyt w tym szpitalu, sąd opiekuńczy umorzy wszczęte na skutek zawiadomienia lub wniosku, o którym mowa w art. 25, jeżeli uzna, że osoba ta wyraziła zgodę.

2. Przed umorzeniem postepowania sąd jest obowiązany wysłuchać osobę wymieniona w ust. 1.

Art. 27. [Zawiadomienie szpitala o treści postanowienia] O treści postanowienia w przedmiocie przyjęcia osoby, o której mowa w art. 23 i 24, sąd opiekuńczy zawiadamia niezwłocznie szpital, w którym ta osoba przebywa. W razie wydania postanowienia o braku podstaw do przyjęcia, szpital psychiatryczny jest obowiązany wypisać tę osobę niezwłocznie po doręczeniu mu postanowienia sądu.

Art. 28. [Odpowiednie stosowanie] Jeżeli zachowanie osoby przyjętej do szpitala psychiatrycznego za zgodą wymagana w art. 22 wskazuje na to, że zachodzą okoliczności określone w art. 23 ust. 1, a zgoda ta została cofnięta, stosuje się odpowiednio przepisy art. 23 ust. 2-5 oraz art. 25-27.

Art. 29. [Przyjęcie do szpitala bez zgody]

1. Do szpitala psychiatrycznego może być również przyjęta, bez zgody wymaganej w art. 22, osoba chora psychicznie:

1) której dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że nieprzyjęcie do szpitala spowoduje

znaczne pogorszenie stanu jej zdrowia psychicznego, bądź

2) która jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, a

uzasadnione jest przewidywanie, że leczenie w szpitalu psychiatrycznym przyniesie poprawę jej stanu zdrowia.

2. O potrzebie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego osoby, o której mowa w ust. 1, bez jej zgody, orzeka sąd opiekuńczy miejsca zamieszkania tej osoby - na wniosek jej małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, jej przedstawiciela ustawowego lub osoby sprawującej nad nią faktyczna opiekę.

3.28 W stosunku do osoby objętej oparciem społecznym, o którym mowa w art. 8, wniosek może zgłosić również organ do spraw pomocy społecznej.

Art. 30. [Forma wniosku o przyjęcie]

1. Do wniosku, o którym mowa w art. 29 ust. 2 i 3, dołącza się świadectwo lekarza psychiatry szczegółowo uzasadniające potrzebę leczenia w szpitalu psychiatrycznym.

W przypadku braku świadectwa lekarskiego lub gdy zostało ono wydane w okresie dłuższym niż 14 dni przed data złożenia wniosku, sąd opiekuńczy zwraca wniosek. Przepisy art. 130 Kodeksu postępowania cywilnego nie maja w tym przypadku zastosowania.

2. Świadectwo wydaje lekarz psychiatra zakładu psychiatrycznej opieki zdrowotnej na uzasadnione żądanie osoby lub organu uprawnionego do zgłoszenia wniosku o wszczęcie postępowania sądowego w tej sprawie.

3. Po stwierdzeniu potrzeby wydania świadectwa lekarskiego lekarz psychiatra publicznego zakładu psychiatrycznej opieki zdrowotnej wyznacza termin badania i zawiadamia o tym osobę, o której mowa wart. 29 ust. 1, pouczając o możliwości doprowadzenia przez Policje w przypadku niestawienia się na badanie.

4. W razie uchylania się od badania osoby, o której mowa w ust. 3, lekarz psychiatra publicznego zakładu psychiatrycznej opieki zdrowotnej może zwrócić się do Policji o doprowadzenie tej osoby na badanie w publicznym zakładzie psychiatrycznej opieki zdrowotnej. W uzasadnionych przypadkach badanie może odbyć się w miejscu pobytu tej osoby.

5. Jeżeli osoba, o której mowa w art. 29 ust. 1, odmawia poddania się badaniu, może być ono

przeprowadzone bez jej zgody. Przepis art. 21 stosuje się odpowiednio.

Art. 30a. [Procedura doprowadzenia przez Policje] Doprowadzenie przez Policje, o którym mowa w art. 30, następuje w obecności lekarza lub pielęgniarki publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

Art. 31. [Bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia] W razie stwierdzenia, że osoba, wobec której wszczęto postępowanie określone w art. 29 i 30, wskutek choroby psychicznej zagraża bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, stosuje się art. 23.

Pomocne artykuły:

Agresja
Alkohol i inne substancje psychoaktywne a psychoza
Co daje wczesna interwencja?
Gdy objawy zagrażają
Gdzie po pomoc
Stan ryzyka rozwoju psychozy
Jak mogę pomóc?
Radzenie sobie z objawami
Kryzysowe sytuacje
Leczenie zaburzeń psychotycznych
Objawy psychozy
Objawy zwiastunowe
Oddziaływania środowiskowe i psychospołeczne
Psychoterapia
Czy każda psychoza to schizofrenia?
Czym jest psychoza?
Zachowania samobójcze
Schizofrenia
Stres
Trudności w zgłaszaniu po pomoc
Walka ze stresem
Co to jest wczesna interwencja
Wczesne objawy psychozy

Wyniki ankiety
możesz przesłać
SMSem na numer:
66 100 45 01

 
Na czym to polega? | Regulamin | Polityka prywatności | Darmowa rejestracja | Chcę wypełnić ankietę | Ankieta w wersji PDF
Ankieta w wersji DOC | Logowanie | Kontakt
Wyłącz moje konto | Włącz moje konto



Fundusze Europejskie dla rozwoju regionu łódzkiego

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz z budżetu państwa

© 2011 Copyright Centralny Szpital Kliniczny Uniwersytetu Medycznego w Łodzi - all rights reserved
Wykonanie serwisu:www.benart.pl